Author Archives: admin

Leczenie u Pacjentów w podeszłym wieku

Osoby starsze, ze względu na swój wiek i zmiany zachodzące w ich organizmach wraz z upływem czasu, wymagają specjalnego traktowania, również w zakresie zdrowia jamy ustnej. Działem medycyny, który zajmuje się problemami jamy ustnej u seniorów, jest gerostomatologia. Dział ten obejmuje wiedzę z zakresu nauk stomatologicznych oraz z zakresu określonych dziedzin medycyny ogólnej  – takich, jak geriatria i gerontologia.

Głównym zadaniem gerostomatologii jest odpowiedź na stomatologiczne potrzeby profilaktyczne, lecznicze i rehabilitacyjne populacji osób po 60 roku życia. Według naszych obserwacji, rośnie liczba osób w wieku 65 lat i powyżej, korzystających z opieki stomatologicznej. Coraz więcej tych pacjentów ma własne zęby.

Najważniejsze z punktu widzenia leczenia endodontycznego – zwanego kanałowym są, związane z wiekiem, zmiany zachodzące w zębinie i miazdze zębów. Zmiany te mają charakter postępujący i nieodwracalny i mogą stwarzać problemy zarówno diagnostyczne, jak i lecznicze. Zachodzące procesy fizjologicznego starzenia się miazgi czyli tkanki łącznej, występującej w kanałach i komorze zęba, w której zawieszone są naczynie krwionośne i włókna nerwowe, wpływają potencjalnie na osłabienie jej zdolności do reakcji na czynniki drażniące. Zmiany te dotyczą zwężenia lub całkowitego zamknięcia przez zębinę światła komory zęba i systemu korzeniowego, a także redukcji zarówno unerwienia jak i unaczynienia samej miazgi.

Co to oznacza dla lekarza endodonty? Odkładanie się tzw. zębiny wtórnej, która powoduje zwężenie światła komory i kanałów, a także powstawanie tzw. „zębiniaków” i zwapnień. Powoduje również trudności w odszukaniu światła kanałów i ich opracowaniu (poszerzeniu) mechanicznym.

Leczenie endodontyczne u osób w podeszłym wieku może być uznane za trudne z technicznego punktu widzenia, jednak statystyki podają, że skuteczność leczenia kanałowego jest podobna do leczeni u osób młodych. Uznaje się, że prawidłowo przeprowadzone leczenie u osób starszych, pozwala odnieść sukces nawet w 90% przypadków.

Istnieją jednak pewne różnice w postępowaniu z pacjentami w wieku podeszłym. Często są oni obciążeni chorobami ogólnymi i regularnie, od wielu lat, przyjmują różnego rodzaju leki, dlatego dokładny wywiad chorobowy, diagnostyka radiologiczna i kwalifikacja pacjenta do leczenia ma tutaj szczególne znaczenie. W przebiegu niektórych chorób, ogólny stan zdrowia pacjenta będzie przeciwwskazaniem do przeprowadzenia leczenia endodontycznego. Obniżona odporność organizmu może wpływać niekorzystnie na wynik leczenia – choć obecnie dostępne badania epidemiologiczne, nie potwierdzają tej tezy.

Procedury wykonywane podczas leczenia kanałowego zwiększają ryzyko zapalenia wsierdzia, czyli najbardziej wewnętrznej warstwy ściany serca . Osłona antybiotykowa nie jest wymagana, jeśli leczenie będzie przeprowadzone starannie, bez przekraczania długości robo-czej kanałów, gdyż nie występuje wtedy ryzyko zwiększonej bakteriemii – czyli przedostania się bakterii do krwi pacjenta.

Podsumowanie
Skuteczne leczenie kanałowe może być przeprowadzone u osób w podeszłym wieku, jeśli wcześniej przeprowadzi się prawidłową diagnostykę radiologiczną i kliniczną oraz zastosuje technikę pracy, która pozwoli ominąć trudności wywołane starzeniem się miazgi. Mimo, że nie udowodniono bezpośredniego wpływu stosowania urządzeń powiększających (np. mikroskopu) na długotrwałe powodzenie leczenia kanałowego, to jego przydatność nie może być kwestionowana. Łatwiejsze i szybsze jest z pewnością odszukanie ujść kanałów, a ryzyko powikłań np. perforacji korzenia jest zminimalizowane.

Implanty ortodontyczne – co to takiego?

Mikroimplanty (miniimplanty) ortodontyczne to małe śrubki tytanowe, które umieszcza się pomiędzy zębami na czas leczenia ortodontycznego. Stanowią one „kotwicę” dla wyciągów, gdy istnieje konieczność przesunięcia zębów, a tradycyjne elementy aparatów stałych nie są wystarczające.

ortho_implants_lg

Dzięki mikroimplantom mamy większą kontrolę nad przemieszczaniem się zębów, możemy je bardziej precyzyjnie ustawić. Jesteśmy w stanie uzyskać lepsze wyniki leczenia w krótszym czasie, a co najważniejsze, możemy uniknąć stosowania złożonych mechanicznie i nieporęcznych aparatów zewnątrzustnych.

Wskazania do stosowania
Mikroimplanty stosuje się najczęściej u osób dorosłych, służą do:

  • zamykania przestrzeni po brakujących zębach,
  • pionizacji zębów przechylonych,
  • przesunięcia linii pośrodkowej zębów,
  • redukcji płaszczyzny zwarcia (np.Objawu Godona – ząb wysunięty z kości),
  • ściągnięcia do łuku zębów zatrzymanych.

Rodzaje mikroimplantów:
Występują różne długości (6-12 mm) oraz średnice (0,5 -2 mm) mikroimplantów. Lekarz, po wcześniejszym obejrzeniu warunków w jamie ustnej i na podstawie zdjęć diagnostycznych, decyduje jaki rozmiar mikroimplantu zastosować u danego Pacjenta, aby uzyskać jak najlepszy efekt leczenia. Mikroimplant jest biokompatybilny, wykonany z tytanu – materiału doskonale tolerowanego przez nasz organizm. Jest łatwy do założenie i zdjęcia.

Zabieg
Wszczepienie mikroimpalntu jest bezbolesne, wykonuje się je w znieczuleniu miejscowych, takim samym, jakie dentysta stosuje przed leczeniem zachowawczym. Zabieg trwa zwykle ok. 10-15 minut. Tytanowa „mikrośrubka” wkręcana jest w kość, podobnie jak zwykły implant zębowy. Podczas zabiegu Pacjent może odczuwać dyskomfort, określany najczęściej jako lekki ucisk.

Zalecenia po zabiegu

Bezpośrednio po zabiegu Pacjent może odczuwać lekki ból i dyskomfort. Pomogą wtedy ogólnie dostępne leki przeciwbólowe np. Ibuprom, Paracetamol. Zaleca się stosowanie płynu do płukania jamy ustnej zawierającego chlorcheksydynę (np. Eludril) 2 razy dziennie przez okres 3 -5 dni, który zmniejsza obrzęk, działa przeciw-zapalnie, bakteriobójczo i znacznie przyspiesza proces gojenia.

Trzeba uważać, aby nie szczotkować zbyt mocno miejsca wokół implantu, nie manipulować przy nim językiem czy palcami. W przy-padku podrażnienia błony śluzowej lub zaobserwowania ruchomości implantu należy zgłosić się do ortodonty.

Po okresie leczenia ortodontycznego lekarz usuwa mikroimplant, co jest łatwym i bezbolesnym zabiegiem, a pozostająca mała ranka w miejscu usunięcia goi się w ciągu paru dni.

———————————————————————–

IMG_bieniek_male    lekarz stomatolog Centrum Zdrowego Uśmiechu  Ewa Bieniek

 

 

Próchnica – jak powstaje?

Aby rozwinęła się próchnica muszą zadziałać jednocześnie cztery czynniki:

  • bakterie, głównie paciorkowce, to one gromadzą się na zębach w postaci osadu i płytki nazębnej. Wytwarzają kwasy, a zakwaszone środowisko (pH poniżej 5,5) sprzyja demineralizacji szkliwa. Ich pożywką są resztki pokarmu pozostające w jamie ustnej po posiłku,
  • cukry są podstawą metabolizmu bakterii, mniej groźne są te naturalne (np. skrobia), znacznie gorsze są te sztuczne, tak chętnie dodawane do większości pokarmów,
  • podatność zębów to cecha osobnicza, zależna od warunków sanitarnych, w których rozwija się i przebywa człowiek,
  • czas, który musi upłynąć, aby trzy powyższe czynniki doprowadziły do powstania próchnicy. Nawet przy dużej podatności i obecności cukru wyszczotkowanie zębów po posiłku wystarczy, aby zapobiec chorobie.

Najgorsze jest to, że w przypadku próchnicy zniszczona tkanka zęba nie zregeneruje się. Trzeba ją dokładnie usunąć, a powstałą pustą przestrzeń wypełnić materiałem zwanym przez pacjentów potocznie „plombą”. W zależności od stopnia zniszczenia zęba może to być prosty zabieg (próchnica w stadium początkowym) lub bardziej skomplikowany, gdy mamy do czynienia z zapaleniem miazgi i konieczne jest leczenie kanałowe. Przy skrajnym zaniedbaniu może dojść do powstania tzw. zgorzeli.

rozwój pruchnicy

Do pewnego stopnia nasz organizm sam umie bronić się przed próchnicą. Występująca w buzi ślina zawiera w swoim składzie minerały, które przyczyniają się do wzmocnienia powierzchni zębów. Jej funkcja ochronna polega również na usuwaniu z jamy ustnej resztek pokarmu, a wraz z nimi bakterii i szkodliwych produktów ich metabolizmu. Z białek zawartych w ślinie, na zębach i błonach śluzowych tworzy się cienka warstwa ochronna zwana „błonką nabytą”. Jednak wszystkie te mechanizmy muszą być przez nas wspierane przez codzienne dbanie o higienę i regularne wizyty w gabinecie stomatologicznym.